Cennik druku 3D: FDM, SLA czy SLS — co i kiedy się opłaca?

Wycena druku 3D to nie „tajna tabela”, tylko model kosztów: czas maszyny i operatora, zużyty materiał, post-processing oraz ryzyka (terminy ekspres, dodatkowe QA). Różne technologie mają inny profil tych składowych — dlatego ten sam model potrafi kosztować bardzo różnie w FDM, SLA i SLS.

Executive summary (dla niecierpliwych)

• FDM: najniższy próg wejścia, świetne do iteracji i makiet; ograniczeniem jest jakość powierzchni i detali.
• SLA: najlepsza estetyka i dokładność, droższy materiał + post-processing; idealne „showcase” i małe tolerancje.
• SLS (PA12): brak podpór, jednorodność i dobra wytrzymałość; solo bywa drożej niż FDM, ale przy małych seriach koszt/szt. szybko spada.

Chcesz zobaczyć widełki i czynniki wpływu na cenę w praktyce? Zajrzyj na Cennik druku 3D — znajdziesz tam zebrane zasady i wskazówki optymalizacji już na etapie projektu.

Z czego składa się cena — krótki model

1. Czas druku (roboczogodziny maszyny) – decyduje o większości kosztu. Cieńsza warstwa, więcej obrysów, większa objętość = dłużej = drożej.
2. Materiał – filament/żywica/proszek + straty (supporty, „cakes” w SLA, niewykorzystane złoże w SLS).
3. Post-processing – mycie/utwardzanie (SLA), usuwanie podpór (FDM/SLA), szlif, grunt, lakier, inserty.
4. Obsługa i ryzyka – konfiguracje, QA, pakowanie, SLA czasowe (terminy ekspres).

Jak różnią się technologie pod kątem kosztu

FDM — najszybsze iteracje i najniższy koszt startowy

• Kiedy tanio: grubsza warstwa (np. 0,2–0,3 mm), niski infill (20–30%), prosta geometria.
• Gdzie rośnie cena: cienka warstwa (showcase), dużo podpór, duża wysokość Z, twarde materiały (Nylon, CF).
• Plusy biznesowe: błyskawiczne „proofy” i makiety, świetne do pierwszych iteracji przed SLA/SLS.

SLA — precyzja i gładkość „prosto z drukarki”

• Kiedy drożej: żywica + obowiązkowy post-processing (mycie, UV), dużo delikatnych podpór.
• Kiedy warto: detale estetyczne, małe tolerancje, prototypy prezentacyjne.
• Efekt końcowy: najmniej szlifowania przy wymaganej jakości powierzchni (versus FDM).

SLS (PA12) — brak podpór, zysk przy serii

• Skąd cena: przygotowanie i „wypalenie” całego złoża; dla 1 sztuki to bywa kosztowne.
• Gdzie tanieje: batching – gdy w jednym złożu pakujesz wiele elementów; cena/szt. spada wyraźnie.
• Wartość: jednorodne, wytrzymałe części o skomplikowanych kształtach (kanały, kratownice) bez śladów podpór.

„Jabłko do jabłka”: typowe proporcje cenowe

Nie ma jednej stawki, ale przy tym samym modelu (bez wykończenia) często obserwuje się:

• FDM = 1× (benchmark),
• SLA ≈ 1,5–3× FDM (zależnie od żywicy i gęstości podpór),
• SLS ≈ 1,3–2,5× FDM dla 1 sztuki → przy 5–20 szt. cena/szt. potrafi spaść poniżej SLA.
  To orientacyjne relacje — konkret zależy od objętości, wysokości Z, geometrii i wymagań jakości.

Przypadki użycia (wybór technologii pod cel i budżet)

• Makieta gabarytowa / test montażu → FDM (grubsza warstwa, niski infill).
• Prototyp „showcase”/precyzyjny detal → SLA (cienka warstwa, ewentualny lakier).
• Część funkcjonalna / krótka seria → SLS (PA12), brak podpór, dobra powtarzalność.

Jak realnie obniżyć koszt (bez psucia jakości)

1. Uprość geometrię i eliminuj zbędne zwisy (spady, łuki) → mniej podpór.
2. Orientacja pod druk: przenieś podpory na niewidoczne strefy; w FDM eksponuj mniej „schodków”.
3. Parametry świadomie: zwiększ warstwę tam, gdzie estetyka nie jest krytyczna; obniż infill, wzmocnij obrysami/żebrami.
4. Sekwencja technologii: iteruj w FDM, finalną walidację zrób w SLA/SLS.
5. Batching: łącz elementy w jednym złożu (SLS) lub jednym cyklu (FDM), zwłaszcza przy seriach.

FAQ – cennik druku 3d